Δήμος Λιβαδίου Ν. Λαρίσης

dimos.livadi.gr

   Αρχική | Νέα | Επικοινωνία | Συνδέσεις

Ιστορικά Στοιχεία

 

Τοπ. Διαμέρισμα Λιβαδίου

Η ιστορία της ίδρυσης του Λιβαδίου δεν είναι γνωστή. Μερικοί υποστηρίζουν ότι κατέχει την θέση της Δωδώνης που μνημονεύει ο Όμηρος.

Σύμφωνα με την παράδοση το Λιβάδι χτίστηκε στη σημερινή τοποθεσία όταν μια φοράδα γέννησε στην περιοχή των Αγίων Αναργύρων και οι Λιβαδιώτες θεώρησαν καλή την περιοχή για εγκατάσταση.

Είναι γνωστό στο βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Κομνηνό Παλαιολόγο, αφού το 1336 μ.Χ. ο αυτοκράτορας εντέλλεται στον ηγούμενο της μονής Ολυμπιώτισσας Ελασσόνας να προστατεύει "αενάως, διαρκώς, ανελλιπώς και αδιαλείπτως και έτερον χωρίον, το Λιβάδιον.." (Γ .Α.Ράπτη Ιστορικός και Τουριστικός Οδηγός Λιβαδίου)

Από τα όσα είπαν στον Γάλλο Heuzey περί τα 1856 οι Λιβαδιώτες, πρέπει να δεχτούμε ότι το Λιβάδι ιδρύθηκε κατά την εποχή των Σταυροφόρων (12ος αιώνας), από φυγάδες των χαμηλότερα κάστρων και στη θέση παλιάς κατούνας νομαδοκτηνοτρόφων. Ανήκει στην κατηγορία των καταφυγιακών οικισμών.

Στις αρχές του περασμένου αιώνα το επισκέφθηκε ο Άγγλος περιηγητής συνταγματάρχης Leak, ο οποίος έγραψε γι αυτό και την περιοχή του τα έξης (Travels to Northen Greece, London 1835, tom 3, ρ. 335) : Το Λιβάδι είναι αρχαία αποικία Βλάχων και γι αυτό αποκαλείται συνήθως Βλαχολίβαδο. Έχει 800 σπίτια.  Το πλησίον της Ελασσόνας Βλαχολίβαδο φέρεται σαν το πιο μεγάλο από όλα. Ο ίδιος περιηγητής (Researches in N. Greece, ρ· 372) γράφει ότι: μολονότι βρίσκονται σε τοποθεσίες οι όποιες δεν παράγουν ούτε όσα χρειάζεται για διαβίωση ενός έως δύο μηνών, εντούτοις είναι οι μεγαλύτερες, οι τελειότερα διαρρυθμισμένες, και οι ακμαιότερες πόλεις της Ελλάδος.

Στα 1863 ο Γερμανός Barth βρίσκει το Λιβάδι με 600 σπίτια, διαψεύδοντας τον Μάγνητα ο όποιος περί τα 1860 το έφερε με 300 σπίτια. Ο Γεωργιάδης στα 1880 το βρήκε μόνο με 450 οικογένειες, αλλά προσέθεσε ότι πολλοί των κατοίκων αυτού μετώκησαν μετά το 1820 εις Λάρισα και Θεσσαλονίκη.

Ο Ν. Παπαϊωάνου, τοποθετεί την ίδρυση του οικισμού στον 11ο αιώνα ή 12ο, στην εποχή των Σταυροφοριών και την αποδίδει σε κατοίκους οικισμών που προϋπήρχαν, στις πλαγιές του Τιτάριου όρους.
Ο Ε. Γκούμας αναφέρει πως στο χώρο του Λιβαδίου συγκεντρώθηκαν οι κάτοικοι γειτονικών οικισμών, των οποίων η ύπαρξη επιβεβαιώνεται από ευρήματα στη γύρω περιοχή, μετά την κατάληψη της Θεσσαλίας το 1423 από τον Τουραχάν Μπέη. Ερείπια πάντως αυτών των οικισμών υπάρχουν ως τις μέρες μας.
Ο Α. Βακαλόπουλος τοποθετεί την ίδρυση του οικισμού μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν, αποδίδοντας την σε πληθυσμούς που προήλθαν από την Πίνδο.
Τέλος κατά την άποψη του Β. Σπανού, ο οποίος και ασχολήθηκε συστηματικά όσον αφορά στο συγκεκριμένο θέμα, το Λιβάδι δημιουργήθηκε στην Πρώιμη Τουρκοκρατία, καταλήγοντας σ΄ αυτό το συμπέρασμα μετά από τη μελέτη στοιχείων της τουρκικής απογραφής του θεσσαλικού χώρου του 1454/55.
Η πρώτη αναφορά για το Λιβάδι εντοπίζεται στο χειρόγραφο με αριθμό 84, της βιβλιοθήκης της Μονής της Ολυμπιώτισσας. Πρόκειται για ένα βιβλίο πρόθεσης της Μονής του Σπαρμού, που οδηγεί με ασφάλεια στο συμπέρασμα, ότι το Λιβάδι κατοικούνταν πριν από το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα.

Στο ναό του Αγίου Χαραλάμπους στην Αγία Τριάδα υπάρχει επιγραφή που χρονολογείται το 1054 μ.Χ. Η ύπαρξη του ναού σαφέστατα προϋποθέτει και την ύπαρξη κατοίκων στην περιοχή.

Είναι γνωστό στο βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Κομνηνό Παλαιολόγο, αφού το 1336 μ.Χ. ο αυτοκράτορας εντέλλεται στον ηγούμενο της μονής Ολυμπιώτισσας Ελασσόνας να προστατεύει "αενάως, διαρκώς, ανελλιπώς και αδιαλείπτως και έτερον χωρίον, το Λιβάδιον.."

Το Λιβάδι τροφοδότησε τις εμποροβιοτεχνικές τάξεις της Ελασσόνας, Τσαρίτσανης, Τυρνάβου και Λάρισας στην Θεσσαλία, καθώς και των Σερβίων, Κατερίνης, και Θεσσαλονίκης στην Μακεδονία. Στην τελευταία μάλιστα και ως τα 1903, οι Λιβαδιώτες αποτελούσαν μαζί με τους Κρουσιοβίτες, Μοναστηριώτες και Κλεισουριώτες ομόγλωσσους αυτών τον κύριο όγκο της Ελληνικής παροικίας, ότι διαπίστωσε και ό Βέλγος Laveley Ε. (Peninsule des Balkans, Paris, tom III, ρ. 204) από τα 1888.

Άνθιμος Ολυμπιώτης

Αθανάσιος Αστερίου

Τοπ. Διαμέρισμα Δολίχης

Η ιστορία της Δολίχης ξεκινά από την αρχαιότητα, όταν μαζί με το Πύθιο και την Άζωρο, βόρεια της Θεσσαλίας, δυτικά του Ολύμπου αποτελούσαν την Περραιβική Τρίπολη και οι κάτοικοι μεταξύ τους αποκαλούνταν ΤΡΙΠΟΛΙΤΑΙ.

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Αρβανιτόπουλο, ο σύνδεσμος αυτός των τριών Πόλεων θα πρέπει να θεωρηθεί ως η αρχαιότερη αμφικτιονία στον Ελλαδικό χώρο.

 Ήταν το βασικότερο και το στρατηγικότερο σημείο του Περραιβικού χώρου.

Από το χώρο της διέρχονται τα μεγάλα περάσματα από τη Μακεδονία προς τη Θεσσαλία που είναι:

α) τα Βολούστανα ή Στενά Σαρανταπόρου ή Κελίτ Δερβέν,

β) το στενό του Αγίου Δημητρίου,

γ) το στενό της Πέτρας Ολύμπου και

δ) το Στενό Λεπτοκαρυάς- Λείβηθρα-Καρυά.

Απέναντι από τις στενές αυτές διαβάσεις, στάθηκαν οι κυριότεροι φύλακες του τόπου, προπύργια της Θεσσαλίας που πάνω τους προσέκρουαν οι εισβολείς από το Βορρά.

Όταν οι Ρωμαίοι έγιναν κύριοι της Θεσσαλίας μετά τη μάχη της Πύδνας (168 π.Χ.) πήραν ομήρους στη Λάρισα από τη Δολίχη, σαν εγγύηση ότι δε θα επαναστατήσουν κατά της ρωμαϊκής εξουσίας.

Οι παραπάνω πόλεις συμμετείχαν και στο «Κοινόν των Περραιβών» που απαρτιζόταν από την ένωση και τη συμμετοχή όλων των Περραιβικών Πόλεων.

Το νόμισμα της Αρχαίας Περραιβικής Τρίπολης -Από τη μια όψη εικονίζει δαφνοστεφανωμένο νέο ενώ από την άλλη Μαντικό Τρίποδα με αυτιά στο άνω χείλος και περιμετρικά τα γράμματα ΤΡΙΠΟΛΙΤΑΝ.

Ιστορικά Στοιχεία

 

Ο Δήμος
Ιστορικά Στοιχεία
Αξιοθέατα
Πολιτιστικά
Φωτογραφίες



  Δείτε ακόμη

Γ. Ολύμπιος

 

 

 

 

 

 

ΕΡΓΟ ΣΥΓΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕΝΟ ΑΠΟ Ε.Γ.Τ.Π.Ε-Π ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ